Πέμπτη, 22 Νοεμβρίου 2007

Lost Mobisode 3


Κάτι μου λέει ότι ο Μπεν ήταν στο φέρετρο...

Τετάρτη, 14 Νοεμβρίου 2007

Lost Mobisodes



Το προηγούμενο βίντεο δυστυχώς μετακινήθηκε από όλα τα sites (εκτός από του abc που είχε ανέβει).
Τέσπα, το abc, στο οποίο προβάλλεται το lost, θα βγάζει κάθε εβδομάδα βιντεάκια που δεν έχουν προβληθεί στα μέχρι τώρα επεισόδια και που υποτίθεται συμπληρώνουν κάποια κενά ανάμεσα στους χαρακτήρες. Mπορεί κανείς να τα δει - νομίμως τουλάχιστο - μόνο σε κινητό. Ήδη έχει προβληθεί το πρώτο, το οποίο προσπάθησα να δείξω στο προηγούμενο post.
Παραπάνω είναι "βιντεοποιημένο" αυτό που είπα πριν.

Δευτέρα, 12 Νοεμβρίου 2007

Κυριακή, 28 Οκτωβρίου 2007

Παρασκευή, 26 Οκτωβρίου 2007

Ξεπουληθήκατε στο γιουσουρούμ...

Τυγχάνει να μένω δίπλα σε μια εκκλησία του Αγίου Δημητρίου. Συνήθως αυτό είναι κατάρα, γιάτι δώσ' του κάθε λίγο και λιγάκι τα καμπανίσματα, δώσ' του οι ψαλμωδίες στη διαπασών κ.λ.π. Λόγω της ημέρας - όλο και κάποιο Δημήτρη γνωρίζουμε όλοι - χτες και σήμερα γίνεται πανηγύρι λοιπόν στη γειτονιά.
Η αλήθεια είναι είχα χρόνια να πάω, παρ' όλο που είναι δίπλα μου. Πήγα χτες λοιπόν και αμέσως ξύπνησαν μνήμες των παιδικών μου χρόνων: Τότε που κλέβαμε από τη γιαγιά μας 50 δρχ. για να πάμε να ψωνίσουμε κιτς πλαστικά παιχνίδια από το πανηγύρι. Πάγκοι γεμάτοι κάθε λογής καλτ σκατολοϊδια. Από βρακιά, σεντόνια, κουζινικά, μπιχλιμπίδια, μέχρι τα κλασικά τρυκ και φάρσες που κάθε παιδί που σέβεται τον εαυτό του αγοράζει στα πανηγύρια. Λουκουμάδες, καλαμπόκια, μαλλί της γριάς. Έλειπαν μόνο κάτι παιχνίδια τύπου ψαρέματος, που ανάλογα με το ψάρι που θα πιάσεις κερδίζεις δώρο.
Και συνειδητοποίησα ότι το πανηγύρι είναι το μόνο που μου θυμίζει τη γειτονιά μου των παιδικών χρόνων. Σπάνια βλέπεις μονοκατοικίες, αλάνες ούτε για πλάκα, δε βλέπεις πια παιδιά να παίζουν χωρίς επιτήρηση στις γειτονιές, τίποτα...
Με αφορμή ένα πανηγύρι σκέφτομαι το πόσο τυχερή είμαι που γεννήθηκα 25 χρόνια πριν και πρόλαβα αυτό που λέμε "αθηναϊκή γειτονιά".

Δευτέρα, 22 Οκτωβρίου 2007

Half Nelson

Απλά φοβερή!! Έπρεπε να την είχα δει νωρίτερα.

Περσέπολις


Ήμουν ανάμεσα σε πολλούς που βρέθηκαν χτες στην Έλλη και παρακολούθησαν σε avant premiere τη μεταφορά του κόμικ Περσέπολις στο σινεμά.
Η ταινία μου άρεσε πολύ, ήταν μια λιτή μεταφορά - καμία σχέση με ό, τι έχουμε συνηθίσει ως τώρα σε αντίστοιχες μεταφορές - του προτότυπου. Πολλές φορές ξεχνούσα ότι έβλεπα κινούμενα σχέδια, τόσο έντονα ήταν τα συναισθήματα.

Παρασκευή, 19 Οκτωβρίου 2007

In the Valley of Elah


Είχα καιρό να δω μια ταινία να με αγγίξει τόσο όσο αυτή. Ένας βετεράνος του αμερικανικού στρατού αναζητά το γιο του, ο οποίος είναι επίσης στρατιώτης και η τύχη του αγνοείται από τότε που η μονάδα του επέστρεψε από το Ιράκ.
Αποκαλύπτεται χωρίς συστολές το πόσο κτήνη γίνονται - όσοι ήταν απλά βλάκες για να ενταχθούν στο στρατό, οι υπόλοιποι ήταν ήδη κτήνη - οι στρατιώτες έπειτα από όλα όσα βιώνουν στο μέτωπο. Η ταινία δεν είναι απλά ένα ακόμα μανιφέστο κατά της εισβολής στο Ιράκ και κατά του στρατού γενικά, αλλά περισσότερο προσεγγίζει τον αντίκτυπο της εισβολής στις ψυχές των στρατιωτών.

Δευτέρα, 15 Οκτωβρίου 2007

The Bourne identity


Άργησα αλλά την είδα! Αυτό που γούσταρα σε αυτή την ταινία είναι ότι έδειχνε το πραγματικό βρώμικο πρόσωπο των μυστικών υπηρεσιών. Η αλήθεια έιναι ότι βλέπω αμερικανιές τύπου Alias ή 24 και μάλιστα με εθισμό. Όμως μου δημιουργούν ενοχές καθότι μας παρουσιάζουν τους καλούς πράκτορες που μάχονται για το καλό της Αμερικής και συνεπακολούθως και του υπόλοιπου κόσμου και μπλα μπλα μπλα... Και με ξενερώνουν. Αυτές τις ενοχές δεν τις είχα με το Bourne.

Ο Μάγος Άιζενχαϊμ

Τις προάλλες μαζευτήκαμε σε ένα φιλικό σπίτι και είδαμε την παραπάνω ταινία. Η ταινία υπήρξε ευχάριστα ανιαρή. Η ερμηνεία του Νόρτον περιόρζε κατά πολύ τη βαρεμάρα. Η Τζέσικα Μπιέλ απλά ωραία γκόμενα.

Τετάρτη, 10 Οκτωβρίου 2007

Πρώτη φορά νονός

Η αγαπητή μητέρα είχε γενέθλια σήμερα και επιθυμία της ήταν να δούμε τη συγκεκριμένη ταινία στο σινεμά. Ε, λόγω ημέρας δεν έλεγε να αρνηθώ, οπότε πήγαμε...
Η ταινία είναι της Όλγας Μαλέα, βασισμένη στο αυτοβιογραφικό βιβλίο του Ν. Παπανδρέου Δέκα Μύθοι και μια ιστορία. Ήμουν πολύ προκατειλημένη ως προς το να τη δω για δυο λόγους: Ο ένας ήταν η Όλγα Μαλέα και ο άλλος ο Νίκος Παπανδρέου με ό, τι κι αν συνεπάγεται το όνομα αυτό.
Η ταινία ωστόσο ήταν αξιοπρεπέστατη, με πολύ καλές ερμηνείες. Ο μικρός που έκανε το Ν. Παπανδρέου ως παιδί, σε αντίθεση με τα μικρομέγαλα Ελληνάκια της ηλικίας του, που βλέπουμε στην τηλεόραση και το σινεμά, ήταν πολύ καλός και φυσικός.
Κάπου εδώ θα χρησιμοποιήσω την κλισέ φράση: "ήταν μια γλυκιά ταινία". Αν δεν ήξερα πως αυτή η ταινία αφορά πραγματικά πρόσωπα, (ναι, στον Ανδρέα αναφέρομαι), θα την έβρισκα ακόμα πιο γλυκιά...

Τρίτη, 9 Οκτωβρίου 2007

Photographic - Depeche Mode


Από τα αγαπημένα μου των depeche..

CSI If I only could...


Το προηγούμενο σε πολύ κατώτερη εκτέλεση από placebo, αλλά είναι clip στο csi, οπότε δεν το θάβουμε πολύ! :-)

Δευτέρα, 8 Οκτωβρίου 2007

.....


Καλύτερο κι από το πρωτότυπο!

Παρασκευή, 5 Οκτωβρίου 2007

Γιούγκερμαν


Ο Γιούγκερμαν του Μ. Καραγάτση υπήρξε ένα από τα βιβλία που με σημάδεψαν. Το διάβασα στη νεαρή ηλικία των 14 και η αλήθεια είναι ότι πλέον δε θυμάμαι και πολλά από το βιβλίο. Θυμάμαι όμως την αίσθηση που μου είχε αφήσει.
Υπήρξα μεγάλο "φυτό" κατά τα μαθητικά μου χρόνια, αλλά εξαιτίας (ή αν θέλετε χάρη σε ) αυτού του βιβλίου, αγνοούσα επιδεικτικά τις παραδόσεις των καθηγητών μου διαβάζοντάς το ακόμα και την ώρα της παράδοσης. Σε πρώτη ευκαιρία θέλω να το ξαναδιαβάσω.
Σήμερα αποφάσισα να μη βγω και η αδερφή μου με ενημέρωσε ότι στο κανάλι με τη χειρότερη αισθητική της ελληνικής τηλεόρασης - θα καταλάβατε ποιο εννοώ! - προβάλλεται το πρώτο επεισόδιο της σειράς "Γιούγκερμαν". Τον τελευταίο καιρό είναι αλήθεια αρνούμαι πεισματικά να παρακολουθήσω προγράμματα της ελληνικής τηλεόρασης - ειδικά ελληνικές σειρές -, αλλά χάρη του παρελθόντος το είδα και δε ζημιώθηκα καθόλου.
Σε πρώτη ευκαιρία θέλω να το ξαναδιαβάσω πάντως!
Υ.Γ.: Το βιβλίο που έχω εγώ έχει διαφορετικό και πιο ατμοσφαιρικό εξώφυλλο από το άνωθεν.

Πέμπτη, 4 Οκτωβρίου 2007

Britney Spears - Η πτώση



No commments...Η έκφραση των παρευρισκόμενων συναδέλφων της τα λέει όλα. Το ζωντανό παράδειγμα του πώς η μουσική βιομηχανία σκοτώνει τα παιδιά της.

Γάτες vs Σκύλων!!


Αυτό το πλασματάκι στη φωτό είναι η μεγάλη αγάπη της ζωής μου! Όσοι από εσάς ζείτε με γατάκια με καταλαβαίνετε!
Κοιμάται ήσυχη κάθε βράδυ στα πόδια μου, ώστε και να νιώθει κοντά μου, αλλά και να μην παραβιάζει το χώρο μου ανεβαίνοντας πιο ψηλά. Μου είναι αφοσιωμένη, αλλά όχι με την ηλίθια, άνευ όρων αφοσίωση του σκύλου!
Αυτό γουστάρω στις γάτες, σου δείχνουν την αγάπη τους χωρίς να χάνουν την αξιοπρέπειά τους, χωρίς να γίνονται το δουλάκι σου. Είναι παράλογο το πώς οι άνθρωποι που έχουν σκύλους φουσκώνουν από υπερηφάνεια όταν ο σκύλος τους υπακούει στις διαταγές τους! Νιώθουν σημαντικοί, γιατί κάπου περνάν οι διαταγές τους. Και το λέω εγώ, πρώην ιδιοκτήτρια σκύλου (δυστυχώς μας άφησε έπειτα από 12 χρόνια συντροφιάς), που νευρίαζα επειδή το σκυλάκι μου δεν έκανε πάντα αυτό που ζητούσα.
Αυτό δε σημαίνει πως οι γάτες δεν υπακούν τους "ιδιοκτήτες" τους, απλά επιλέγουν να μην υπακούσουν σε ό, τι είναι για αυτές, αλλά και αντικειμενικά, παράλογο.

Τετάρτη, 3 Οκτωβρίου 2007

Lost official season 4 trailer

Heroes s02e02

Τη συγκεκριμένη σειρά άρχισα να τη βλέπω όταν έψαχνα για υποκατάστατο του Lost (9 μήνες αναμονής από τον ένα κύκλο στον άλλο κάπως έπρεπε να παλευτούν). Σύντομα με κέρδισε - αν και τα πρώτα επεισόδια δε με είχαν συγκλονίσει. Πρόκειται για μια σειρά comic με μια απίστευτα σκοτεινή - υποβλητική ατμόσφαιρα. Έτσι τέλειωσα τον πρώτο κύκλο και περίμενα το Σεπτέμβρη να ξεκινήσει ο δεύτερος. Και την προηγούμενη βδομάδα η στιγμή αυτή είχε φτάσει.
Είναι πολύ νωρίς ακόμα, είμαστε μόλις στο δεύτερο επεισόδιο της καινούριας σεζόν, αλλά σίγουρα έχω απογοητευτεί. Βέβαια πιστεύω ότι η σειρά θα βελτιωθεί, το ίδιο ακριβώς είχε γίνει και με τον πρώτο κύκλο.
Ως προς το επεισόδιο αυτό καθεαυτό: Η σκοτεινή - υποβλητική ατμόσφαιρα έχω την αίσθηση ότι απουσιάζει εντελώς, η ιστορία του Hiro μου προκαλεί νύστα - αν εξαιρέσεις την παρουσία του Mr Sark από το Alias. Η αμνησία του Peter είναι γραφική, ενώ η επιλεκτική εφαρμογή των δυνάμεών του (π.χ. δεν τις εφάρμοσε για να πάρει το βιβλίο από τον Ιρλανδό) δεν πείθει. Στα θετικά η επιστροφή του Αϊτινού.
Εν αναμονή του επόμενου επεισοδίου...

Τρίτη, 2 Οκτωβρίου 2007

I 've told every little star - Linda Scott



Ένα υπέροχο τραγούδι, άρρηκτα συνδεδεμένο πλέον με το Mulholland Drive

P.J. Harvey - Grow, grow, grow



Δε βρήκα το αγαπημένο μου από αυτό το δίσκο, το To talk to you

Δευτέρα, 1 Οκτωβρίου 2007

Escape the Room Games


Ένα από τα καψίματα που με τρελαίνουν είναι τα escape the room games. Πρόκειται για on line games, ο σκοπός των οποίων - όπως φανερώνει και το όνομά τους - είναι να αποδράσεις από το εκάστοτε δωμάτιο. Εδώ το πρώτο που έπαιξα, το crimson room και ένα από τα κλασικότερα αυτού του τύπου.

Για την Α

Αμερικάνικες σειρές


Ναι, το παραδέχομαι! Ανήκω πλέον στους καμένους εκείνους, που είναι εθισμένοι στις αμερικάνικες σειρές.
Ο εθισμός μου ξεκίνησε με το Csi Las Vegas: Μια μέρα κλασικής φοιτητικής ζωής και ενώ ήθελα να σκοτώσω το χρόνο μου, παίρνω από το βίντεο κλάμπ τα πρώτα επεισόδεια..Αυτό ήταν, άρχισα να κολλάω επικίνδυνα! Ήρθε λοιπόν μια μέρα η στιγμή που τα είχα δει όλα κι έπρεπε να βρω άλλο υποκατάστατο, αφού ήμουν ήδη εξαρτημένη.
Κι έτσι άρχισα να βλέπω Lost. Από τότε δεν μπορώ με τίποτα να παρακολουθήσω ελληνικές εκπομπές. Τις θεωρούσα πιο παρακμιακές από ποτέ! Ο τρόπος που οι δημιουργοί της σειράς δίνουν σημασία και στην παραμικρή λεπτομέρεια, η υπόθεση, η προσεγμένη δουλειά, το μυστήριο με καθήλωναν όλο και περισσότερο. Φυσικά τότε ανακάλυψα(?!) ότι μπορώ να κατεβάζω τα επεισόδια, ώστε να μην περιμένω πότε θα βγουν στα ράφια του βίντεοκλαμπ.
Μετά ήρθαν τα Heroes, Prison Break,
Alias.
Σίγουρα θα ακολουθήσουν κι άλλες, εκκρεμούν το 24, το Sopranos, το Six Feet Under... Στόχος μου είναι να κρατήσω ένα μέτρο βέβαια, να μη φτάσω στο σημείο να λέω "δε θα κάνω κάτι, γιατί εχω να δω την τάδε σειρά" - με εξαίρεση το Lost εννοείται! :-) Σίγουρα είναι ένα trend της εποχής, αλλά κάποια trends τελικά αξίζουν τον κόπο.

Κυριακή, 30 Σεπτεμβρίου 2007

Νύχτες Πρεμιέρας 2007

Φέτος δεν μπόρεσα να δω πολλές ταινίες στις νύχτες πρεμιέρας. Ανάμεσα σε αυτές που είδα ήταν "Η ιστορία ενός άτακτου κοριτσιού" του Ινδού Buddhadeb Dasgupta, το Broken English της Zoe Cassavetes και η προβολή έκπληξη.
Όσον αφορά την πρώτη ταινία, την είδα εντελώς από σπόντα, γιατί έτυχε να βρίσκομαι κοντά στο Δαναό τη δεδομένη στιγμή και βρήκα εισιτήριο. Πριν τη δω ήμουν αρκετά επιφυλακτική. Ινδική ταινία σκέφτηκα, δεν το έχω και πολύ... Ευτυχώς διαψεύστηκα, η ταινία ήταν πολύ καλή, με υπέροχη φωτογραφία και - αν μη τι άλλο - επρόκειτο για μια ταινία που δε θα είχα την ευκαιρία να ξαναδώ ποτέ!
Το "Broken English" το βρήκα πολύ καλό. Η ταινία με έκανε και γέλασα, με προβλημάτισε, με συγκίνησε και - παρ' όλο που το κύριο θέμα της ήταν ο έρωτας στη σύγχρονη εποχή - δεν ανήκε στην κατηγορία της γλυκανάλατης ρομαντικής κομεντί. Αν μάλιστα αναλογιστεί κανείς ότι η ταινία γυρίστηκε σε 20(!) μόλις μέρες το αποτέλεσμα πραγματικά ήταν αξιέπαινο.
Σχετικά με τη μυστική προβολή, επρόκειτο για τρεις ταινίες μικρού μήκους του Todd Haynes: Η πρώτη ήταν το "Assassins: A film concerning Rimbault". Με όλο το σεβασμό που τρέφω στο σκηνοθέτη, πρέπει να έπαιρνε πολλά ναρκωτικά όταν τη γύριζε... Μου ήταν εξαιρετικά δύσκολο να παρακολουθήσω, επρόκειτο προφανώς για οπτικοποίηση, ταυτόχρονα με κάτι σαν απαγγελία, έργων του ποιητή Rimbault. Με κούρασε απίστευτα.
Η δεύτερη ταινία του σκηνοθέτη ήταν το "Superstar: The Karen Carpenter Story". Επρόκειτο για μια πολύ πρωτότυπη μεταφορά της ζωής της διάσημης τραγουδίστριας από τότε που έγινε γνωστή, μέχρι και το θάνατό της από νευρική ανορεξία. Η ταινία είναι απαγορευμένη, καθώς ο αδερφός της Karen είχε μηνύσει το σκηνοθέτη και είχε πετύχει απαγόρευσή της. Η πρωτοτυπία της ταινίας έγκειται στο ότι δε γυρίστηκε με ηθοποιοίύς, αλλά με κούκλες!
Η τρίτη του ταινία ήταν το "Dottie gets spanked", μια υπέροχη προσέγγιση του ψυχισμού ενός αγοριού, πολύ ιδιαίτερου σε σχέση με τα συνομήλικά του αγόρια.
Οι νύχτες πρεμιέρας είναι ένα από τα events που περιμένουν οι Αθηναίοι με μεγάλη λαχτάρα. Λίγη καλύτερη οργάνωση, ώστε να αποφεύγεται ο συνωστισμός στις ουρές και στις αίθουσες θα λειτουρούσε βελτιωτικά για το φεστιβάλ...

na maste

Την ιδέα για ένα blog τη βασάνιζα μήνες τώρα, αλλά δεν τολμούσα να την υλοποιήσω. Πάνε 7 χρόνια από τότε που έγραφα στο λύκειο καλές εκθέσεις!
Από τη στιγμή που τελείωσα το σχολείο αισθάνθηκα ότι το όποιο ταλέντο μπορεί να είχα στο γράψιμο ως δια μαγείας χάθηκε! Είναι κάτι που ποτέ δεν μπόρεσα να το εξηγήσω, αφού ο ίδιος άνθρωπος ήμουν και τότε και τώρα...
Παρ' όλα αυτά δεν αντιστάθηκα στον πειρασμό της δημιουργίας ενός blog, έτσι για την πλάκα μου. Ξεπέρασα λοιπόν τις όποιες ανασφάλειες κι έδωσα προτεραιότητα στο κέφι μου. Και na maste (για τους φαν του lost)!!!